VVV diep in de kelder van het betaalde voetbal

door Gerrit van der Vorst.


Rond 1964 ontmoette ik Wim Weijs (Venlo, 2 februari 1943 – Grubbenvorst, 16 augustus 2013). Wim, zijn jongere, inmiddels ook overleden broer Paul en ik trapten een doodenkele keer een balletje, op een schoolplein vlakbij hun ouderlijk huis aan de Tegelseweg in Venlo. Wim overklaste ons verre. Toch zag ik in deze fervente shagroker geen betaald voetballer.

Wim Weijs demonstreert omstreeks 1963 zijn bandrecorder aan de auteur. Rechts broer Paul.

Hij voetbalde toen in het eerste van Quick Boys. Voormalige medespelers herinneren zich de technisch begaafde linkshalf nog goed. ‘Als we uit naar Venlo [de RKSV Venlo waarmee Quick Boys inmiddels is gefuseerd tot Kwiek] moesten, dan waren Wim en een paar anderen toevallig altijd ‘geblesseerd’.’ Wim Weijs studeerde aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (ALO) in Den Bosch en ruige derby’s waren niet besteed aan de sportleraar-in-spe.

Op 3 juni 1968 degradeerde VVV, in het zwart gekleed (…), na een 1-3-thuisnederlaag tegen AZ’67 naar de kelder van het betaald voetbal. De financiële nood was hoog gestegen, en VVV trok voor het nieuwe seizoen in de tweede divisie louter amateurs aan van clubs uit de derde en vierde klasse. Zoals Wim Weijs van Quick Boys, die een contract voor 1 jaar tekende. Hij debuteerde op 18 augustus 1968 in de thuiswedstrijd tegen De Graafschap (1-3).

VVV in het seizoen 1968-1969 (historie.vvv-venlo.nl). Staand van links naar rechts Frans Derix, NN, Frans Swinkels, Wim Weijs, Huub Vercoulen, Don Burhenne, Heinz Lowin en Huub Schuurs. Zittend Piet Kooiman, André Orval, Ger Deenen, Jan van ’t Hek, Jan Verbong en reservedoelman Piet Kowcz. Drie belangrijke spelers ontbraken op deze elftalfoto.

Het seizoen 1968/1969 was tevens Weijs’ vierde en laatste ALO-jaar. De academie verhuisde naar Tilburg, en hij mocht doordeweeks meetrainen bij Willem II, onder leiding van de bekende trainer Jaap van der Leck (eerder ook bondscoach). Bij VVV kreeg hij te maken met de bekende ex-international Bas Paauwe (57). Hoewel Paauwe dat jaar met Wageningen naar de eerste divisie was gepromoveerd, waren zijn trainingsmethoden gedateerd volgens ‘VVV-watcher’ Theo Vincken van het Dagblad voor Noord-Limburg.

Bastiaan Jacob (Bas) Paauwe (1911–1989) bij zijn afscheid als speler van Feyenoord (Wikipedia). Hij speelde 311 competitiewedstrijden voor die club en 31 keer voor het Nederlands elftal.

Paauwe hoopte VVV snel terug te brengen naar de eerste divisie (Limburgsch dagblad, via http://www.delpher.nl). Zijn oefenstof was inderdaad niet altijd spectaculair.

In Paauwe’s selectie ontbraken aanvankelijk de vaste krachten Jo Pepels (centrale verdediger), Sef Horsels (rechtshalf) en Leo Raats (linkerverdediger) uit Geleen. Die hadden geweigerd om bij te tekenen, uit ontevredenheid over hun kilometervergoeding. Bij VVV vermoedde men intriges van een rancuneuze ex-trainer Jean Janssen. Op 31 oktober 1968 tekende het drietal alsnog voor 1,5 jaar. Dat zou voor henzelf uiteindelijk een fatale beslissing zijn. Nadat ze 6-8 keer meegespeeld hadden, bereidde VVV zich voor op de thuiswedstrijd tegen Limburgia. Toen de training op donderdag 16 januari 1969 om half acht ’s avonds begon, ontbraken Pepels, Horsels en Raats. Vanaf acht uur druppelden berichten bij VVV binnen over een zeer ernstig auto-ongeluk van de drie Geleners, waarbij een van hen overleden was. Om een uur of tien werd bekend dat het ging om de 24-jarige Leo Raats, net een maand getrouwd. Dat was een geweldige dreun. Spelers huilden.

Leo Raats (12 augustus 1944 – 16 januari 1969) was in 1960 of 1961 kampioen van Nederland geworden met het betaalde jeugdelftal van Fortuna ’54 (Limburgsch dagblad van 17 januari 1969, http://www.delpher.nl). Van dat team hadden ook Sef Horsels en Jo Pepels deel uitgemaakt.

De wedstrijd tegen Limburgia werd uitgesteld door de KNVB, maar een week later moest VVV weer voetballen. Het Utrechtse Velox hakte het verzwakte en gedemoraliseerde VVV op 26 januari met 8-0 in de pan.

Enkele dagen later gaf ‘Basje’ Paauwe een benedenmaats interview aan Jan van Lieshout van het Limburgsch Dagblad. Paauwe had meer temperament en inzet verwacht bij VVV. Het was hem ‘barstens’ tegengevallen bij de club.

VVV-trainer Bas Paauwe in zijn flatje aan de Casinoweg in Venlo, tijdens het bewuste interview (Limburgsch dagblad van 1 februari 1969, http://www.delpher.nl).

Omgekeerd was Paauwe ook VVV tegengevallen. De club nam alvast de gediplomeerde trainer Thei Breukers uit Grubbenvorst in de arm, als gedoodverfde opvolger van Paauwe. Wim Weijs die het goed kon vinden met de zachtaardige Paauwe, verwachtte niets van de aanpak van de gedreven Breukers (krachttraining, hardheid en ‘supplementen’). Breukers mogelijk ook niets van Weijs. Na 32 competitiewedstrijden – door een blessure had hij 2 wedstrijden gemist – en 1 bekerduel voor VVV zat het betaalde voetbal er weer op voor Wim Weijs. Hij speelde op 1 juni 1969 zijn laatste wedstrijd in de tweede divisie, thuis tegen Zwolsche Boys (0-3).

De eindstand van het seizoen 1968/1969 voor de tweede divisie (www.historie.vvv-venlo.nl). Een ernstig teleurstellende 15e plaats voor VVV, na een dramatisch verlopen seizoen. De verdiensten waren uiteraard mager geweest, met al die verre, doorgaans verloren uitwedstrijden naar plaatsen als Groningen, Heerenveen, Zaandam en Zwolle.

De gifbeker was nog niet leeg voor VVV. Thei Breukers kon zijn topsport-ideeën in het volgende seizoen 1969/1970 helaas niet realiseren. Na 12 competitiewedstrijden werd een hartoperatie hem fataal. Breukers overleed begin april 1970, pas 41 jaar oud. Josef Gesell volgde hem op. VVV eindigde dat seizoen als 1-na-laatste van de 53 betaalde clubs!

Thei Breukers (foto uit het boek ‘… Daar wordt een goal geboren’, over 40 jaar betaald voetbal in Noord-Limburg).

De eindstand van het seizoen 1969/1970 voor de tweede divisie (www.historie.vvv-venlo.nl).

Veel droeviger kon het niet, maar VVV zou uiteindelijk toch overleven, zoals we weten.

En Wim Weijs? Ook diens sportplezier bleef. De volgende twee seizoenen speelde hij bij Venlosche Boys in een sterk elftal dat als 2e en 3e eindigde in de derde klasse. Op zaterdag 22 mei 1971 bekroonde hij een sterk competitie-optreden met een invalbeurt in het Limburgs amateurelftal dat in Meijel met 2-1 verloor van het Twents amateurelftal. In die ontmoeting van provinciale topamateurs leek Weijs de gelijkmaker te scoren, met een schitterend afstandsschot in de bovenhoek. De treffer werd echter wegens buitenspel afgefloten.

In het seizoen 1970-1971 verloor Venlosche Boys tegen het Blitterswijckse BVV een kostbaar punt. De club eindigde dat seizoen als derde. Links op de foto Boys-aanvoerder Wim Weijs.

In 1971 liep een groep van Venlosche Boys mee in de Venlose Carnavalsoptocht (met dank aan Sjraar Schreurs en Wil Crommentuyn). Wim Weijs links naast de kar met kist, als tweede man.

Daarna vertrok Wim Weijs naar Grubbenvorst, waar hij met zijn vriend Wilfred Wieland (van de ALO) in 1973 een 2-onder-1-kap woning bouwde. Als gediplomeerd leraar lichamelijke opvoeding gaf hij les aan een middelbare school in Horst, waar hij later adjunct-directeur werd. (Een prettig privéleven werd helaas onderbroken door een heftige scheiding.)

Dat Wim Weijs al gauw volledig ‘integreerde’ in Grubbenvorst mag wel blijken uit zijn benoeming in 1975 tot prins van Gekke Maondaagsvereiniging De Plaggenhouwers (met dank aan Wilfred Wieland).

Afgezien van een uitstapje in het seizoen 1973/1974 naar Quick Boys speelde Wim Weijs verder voor het Grubbenvorst’er GFC ’33. Als mid-mid was hij een sierlijke, regelmatig scorende spelverdeler. Met hem draaide de club elk seizoen bovenaan mee, al zat een kampioenschap er niet in. Wel in lagere elftallen. Tenslotte speelde Weijs vele jaren met andere oud-eerste elftalspelers in het laagste seniorenelftal van GFC ’33. Tijdens de zomerstop stapten de mannen op de fiets en tijdens de winterstop ging Weijs skiën in Oostenrijk. Pas in mei 1998, 55 jaar oud, hing hij zijn voetbalschoenen aan de wilgen. Tennissen was inmiddels al zijn tweede sport geworden. Na 2 jaar bij de lokale tennisclub werd hij clubkampioen in zijn categorie.

In de jaren zeventig werd Wim Weijs (zittend links) wel kampioen met het derde van GFC ’33 (met dank aan Wilfred Wieland). In die jaren voetbalde hij ook nog in de zaal.

Als er maar een bal(letje) bij te pas kwam, was Wim Weijs in zijn element. Bij de plaatselijke biljartclub werd hij binnen 2 jaar een topper in competitieverband, met een moyenne van 8,5. Alleen golfen, dat vond hij geen sport. Tot hij op een zondagmorgen gespot werd op de driving range van de golfbaan van Golfhorst in Horst-America, waar hij stiekem stond te oefenen. Hij werd toch maar lid. Binnen 1 jaar zat hij op een handicap van rond de 20 en hij trad toe tot de wedstrijdcommissie van de club. Weijs bleef biljarten en golfen tot een paar weken voor zijn dood. Twee jaar had hij nog te leven, zo was hem omstreeks 2010 verteld. Het werden er drie. Op de avond van 15 augustus 2013 kwam buurman en vriend Wilfred Wieland voor het laatst bij hem op bezoek. Wim Weijs had op een tafeltje een fles bier en twee glazen klaar staan. Na een afscheidsdronk zei hij: ‘Dit is ‘t. Morgenavond gebeurt het. Nu moet je gaan.

Mijn goede herinnering aan sportman pur sang Wim Weijs blijft sterk verbonden met die dramatische periode, waarin het voortbestaan van VVV aan een hele dunne zijden draad hing.

Reageren? Stuur een e-mail naar Gerrit van der Vorst: gp.vandervorst@xs4all.nl

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s