‘De Halte’ van woensdag 29 januari 2020

door Sef Derkx.


Wunderkammer


Prentbriefkaart Huize Nazareth, jaren ’50 (collectie Jan Kessels)

Buslijn 5 stopt pal voor Nazareth aan de Straelseweg. We hebben met Hans Reijnders ouderwets achterom afgesproken. We gaan een trapje op en luiden een bronzen bel. Boven ons gaat een raam open en worden we begroet door de kunstenaar. Wie Huize Nazareth binnengaat, betreedt een andere wereld. Het imposante rijksmonument is in 1901 in gebruik genomen als een ‘opvoedingshuis voor onverzorgde en verwaarloosde meisjes’. Het werd bestierd door Zusters van Liefde. Van liefde op rooms-katholieke grondslag was zelden sprake.

Kinderen in de tuin van Nazareth, ongedateerd (collectie gemeentearchief Venlo)

Dat weet de huidige bewoner uit verhalen van oud-bewoonsters. Af en toe kloppen ze bij hem aan om rond te kijken op de plek waar hun jeugd werd vergald. Hans Reijnders overhandigt ons een schriftje, waarin Frea haar herinneringen heeft opgetekend. Onder het lezen lopen ons de rillingen over de rug.

Detail van het schriftje van Frea (met dank aan Hans Reijnders)

Hans Reijnders in zijn Wunderkammer (foto Sef Derkx)

Laatste Avondmaal, houtsnijwerk Mexico (collectie Hans Reijnders)

Een klaslokaal is getransformeerd tot woonruimte. Wunderkammer is een betere typering. Het is een rariteitenkabinet met antiek meubilair, archeologische vondsten, schelpen, stenen en exotische kunstobjecten zoals een Laatste Avondmaal van een Mexicaanse kunstenaar. Boeken, boeken en nog eens boeken en mappen met erotische prenten uit Japan. Een volledige opsomming van wat er in deze Wunderkammer staat, hangt of ligt, is onmogelijk. Toch nog één dan: op een rood bankje ligt Mies, de kat van Reijnders die vijfentwintig jaar geleden overleed en door preparateur Bouten is opgezet.

De opgezette kat Mies (foto Sef Derkx)

We zijn bij de beeldhouwer om te vragen hoe het staat met Pienda Wullem. De eerste Chinees van Venlo, die in de jaren dertig bij de burgerlijke stand werd ingeschreven als Tsen Koa Pai. De dienstdoende ambtenaar zal destijds zeker gevraagd hebben de naam letter voor letter te spellen. Pienda Wullem kreeg zijn bijnaam omdat hij gebrande pinda’s verkocht. Hij bracht ze aan de man of vrouw met de kreet: ‘Pienda, pienda, lekka, lekka!’ Wat hij stilzwijgend verkocht, waren condooms. Zo wil althans het verhaal.

Hans Reijnders met studiemateriaal voor sculptuur Pienda Wullem (foto Sef Derkx)

Van het stadsfiguur komt een beeld uit natuursteen in de Jodenstraat. Uit Ierse hardsteen, preciseert de kunstenaar, en het beeld zit opgesloten in die steen. Bij wijze van spreken dan. Het hoeft er alleen nog maar uit bevrijd te worden. Of we de bevrijding van Pienda Wullem mogen zien? Geen probleem. Even later staan we oog in oog met Tsen Koa Pai. Nou ja, de ogen zijn met rood vetkrijt aangegeven. In een bakje voor zijn buik heeft hij wel al de pinda’s, die hem zijn bijnaam hebben gegeven. En de condooms? Een zal straks uit de zak van zijn jas steken. Goudverguld, glundert Reijnders.

Pienda Wullem wordt uit de Ierse hardsteen bevrijd (foto Sef Derkx)

Reageren? Stuur een e-mail naar Sef Derkx: floddergats@xs4all.nl.

Een gedachte over “‘De Halte’ van woensdag 29 januari 2020

  1. Hans, een prachtig mens, toevallig kwamen we hem vandaag tegen langs de Maas in Velden.
    Ik heb bij hem enkele jaren beeldhouwen mogen leren!
    Een vakman die je de kneepjes van het vak goed uitlegt!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.